Project: Shoot with a local, het verhaal erachter

Project: Shoot with a local, het verhaal erachter

Also available in: Engels

HOE HET ALLEMAAL BEGON

Het begon eigenlijk allemaal begin 2016. Naast mijn baan als stewardess voelde ik dat ik meer diepgang zocht in de dingen die ik deed. Dit voelde ik met name als ik met mijn camera op pad was. Goed om te weten is dat ik mijn allereerste DSLR camera kocht in 2014. Ik had geen idee hoe deze camera werkte en maakte dus voornamelijk foto’s op de automatische stand en zonder er vooraf over na te denken.

Fotograferen vond ik altijd al erg leuk, mede omdat ik zeer beeldend ben ingesteld en veel reis. Hierdoor kom ik op de mooiste plekken op aarde en ik ontmoet veel bijzondere mensen. Dit wilde ik niet meer alleen maar vastleggen met een Iphone. Ik wilde al dit moois en al deze verhalen fotograferen met een echte camera en tevens wilde ik niet meer alleen foto’s maken om het foto’s maken zonder er enige betekenis aan te geven. Ik wilde af van die automatische stand. Ik wilde foto’s maken om verhalen te kunnen vertellen die anderen inspireren en doen laten nadenken over ons bestaan.

Ik besloot mij op te geven voor de deeltijd opleiding aan de fotoacademie in Amsterdam. Hier werd eigenlijk meteen in de eerste les al een grondbeginsel gelegd voor mijn mooie project van vandaag. Aan mij werd namelijk de vraag gesteld;

“Wendy, wat wil ‘jij’ de wereld nou vertellen met jouw fotografie..?”

Daar wist ik toen niet meteen het antwoord op en het heeft mij de afgelopen jaren enorm bezig gehouden. Inmiddels weet ik het antwoord. Dit zal ik later in mijn schrijven toelichten.

Ik heb de opleiding aan de academie een jaar volgehouden en daarna ben ik gestopt. Ik kon het financieel niet meer ophoesten en ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het best pittig vond om al mijn opdrachten te maken naast een fulltime job als stewardess. Tevens kwam ik er tijdens de opleiding al heel snel achter dat ik eigenlijk niet zo kunstzinnig ben, ik hou niet van te veel ensceneren en ik kreeg de zenuwen van al die technische opdrachten. Ik ben meer het ‘what you see is what you get type’ Ik wil werken vanuit mijn gevoel en me laten inspireren door wat ik zie, voel, denk, ruik en hoor! Ook vind ik buiten zijn en met natuurlijk licht werken meer inspirerend en het liefst fotografeer ik op reis.

Foto: Wendy de Boer, Vrij werk voor de fotoacademie

Uiteraard helpt het hebben van enige technische vaardigheden, kennis van licht én het hebben van goed materiaal wél om je beter te kunnen uitdrukken met je fotografie, dat zal ik niet ontkennen. Maar ik geloof er nog steeds in dat op je gevoel fotograferen tot betere  foto’s leidt waarmee je vervolgens weer andere mensen kunt raken. De grootste uitdaging vind ik echter nog steeds dat je met weinig middelen iets heel groots kunt maken en feitelijk is dat de rode draad door mijn project ‘Shoot with a Local’ geworden. Ik gebruik fotografie puur als tool om een groter doel te bereiken en richt mij dus niet alleen op techniek en perfectie.

Nadat ik stopte met de academie, wat uiteraard wel een beetje als ‘falen’ voelde, nam ik mijzelf voor dat ik koste wat het koste elke komende reis mijn camera zou mee nemen en mijzelf iedere reis een opdracht zou geven. Ik was enorm bang dat ik mij anders niet meer zou blijven ontwikkelen als fotograaf. Van uren ‘pannen’ op het beroemde Shibuya kruispunt in Tokyo tot aan long exposure shots uitproberen in Kuala Lumpur. Soms verplichte ik mijzelf om maar met 1 lens de straat op te gaan om zo te leren met elke lens te kunnen werken en onder verschillende omstandigheden. Ook daagde ik mijzelf uit om mijn angst te overwinnen om mensen te benaderen op straat voor een portret bijvoorbeeld. Ik kan mij nu echt niet meer voorstellen dat ik dat toen zo eng vond. Ik heb hierdoor zo ontzettend veel over mijzelf geleerd. Connectie maken met verschillende mensen uit de hele wereld met een andere culturele achtergrond in hun eigen leefomgeving is mijn favoriete bezigheid geworden. Het is één van de belangrijkste pilaren geworden in mijn project ‘Shoot with a Local’.

Foto: Wendy de Boer Oefenen 'long exposure' in Kuala Lumpur, Maleisië
Één van mijn allereerste groepsportretten, gemaakt in New Delhi, India
Foto: Wendy de Boer Oefenen 'panning' in Tokyo, Shibuya crossing

GOING VIRAL

Vanaf Januari 2017 ben ik begonnen om de foto’s die ik op de route maakte te posten op instagram en FB. En zo af en toe poste ik ook een foto van mijzelf als stewardess. Dit tezamen leverde mij al snel meer volgers op en ik kreeg contact met mensen uit de hele wereld, vooral via instagram. Dit is een makkelijk medium om snel in verbinding te komen met wildvreemde mensen. Onder mijn volgers waren ook veel (amateur) fotografen waarvan sommigen mij vroegen om samen met hen te gaan fotograferen als ik eens in hun land of stad zou komen. Uiteraard moest ik even wennen aan dat idee maar al snel ben ik het avontuur aangegaan en ging ik deze foto ‘team ups’ aan.

"De fietsfoto" , Één van de foto's waar ik veel aandacht voor heb gekregen op social media. Gemaakt in samenwerking met mijn bestie Gerard Burgstede.

DE EERSTE KEER

De eerste ontmoeting was in Zuid Korea, Seoel. Op een 48 uur durende stop ontmoete ik Daniel, een Koreaanse jongen, amateur analoog fotograaf waar ik via instagram zo af en toe wat chat contact mee had gehad. Het ironische van deze ontmoeting was dat we elkaar altijd in het engels schreven dus ik ging ervan uit dat hij goed engels sprak. Echter bleek dit dus niet het geval. Daniel had altijd al zijn berichten middels ‘google translate’ omgezet en blijkbaar was hij hier erg snel en goed in. Het verbaal communiceren was dus wel ietwat lastig maar we hebben samen toch de hele dag in de straten van Seoel gefotografeerd en ik heb me geen moment niet ‘niet’ op mijn gemak gevoeld en dat kwam omdat we beiden met onze passie ‘fotografie’ bezig waren. Aan het einde van de dag had ik zo’n voldaan gevoel en ik had de leukste plekken van de stad gezien omdat Daniel me overal mee naartoe nam waar ik anders niet had gekomen. Ook hadden we met handen en voeten taal en een beetje google translate echt wel aardig wat van elkaar geleerd en tevens over de stad en enkele tradities. Ik vond het een enorm succes en Daniel ging ook met een grote glimlach naar huis.

Samen met Daniel in Seoel, Zuid Korea, 1e foto team up

Al snel volgde er meer foto team ups in oa; Iran, Taipei, India (Kolkata), Barcelona, Dubai, Uganda (Entebbe), Bahrein, Washington, Kuala Lumpur, India (New Dehli), Buenos Aires, Mexico, Hong Kong, Oman en de laatste was in New York. Ik heb zelfs in Luanda 2 fotografen ontmoet waarmee ik helaas dit keer niet kon fotograferen ivm een restrictie om het hotel uit te gaan vanwege de veiligheid. Bijna op al mijn reizen wist ik wel weer contact te leggen met iemand en wat ik nooit had verwacht iedereen die ik benaderde en soms al enige tijd kende via social media zei ‘Ja’ en maakte al zijn of haar tijd vrij om mij te ontmoeten.

Alejandro Calviello en ik in Buenos Aires, Argentinië
Arif Kaser en ik in Kuala Lumpur, Maleisië
Ramiro Duran en ik in Mexico City

Veel mensen vragen mij altijd of ik het niet spannend vind om zomaar met een wildvreemde op pad te gaan, maar ik kan echt oprecht zeggen dat ik tot nu toe geen enkele slechte ervaring heb gehad. Het waren allemaal stuk voor stuk hele bijzondere ontmoetingen en het heeft mij en de fotografen heel veel gebracht. Echter ga ik niet zomaar zonder een goede voorbereiding met iedereen op pad. Ik probeer de fotograaf eerst te lezen en te voelen aan de hand van zijn fotografie en tegenwoordig heb ik vaak al menig Skype gesprek vooraf aan de ontmoeting om alle details goed door te spreken en onze verwachtingen vooraf goed duidelijk te hebben.

In Iran ontmoette ik Hadi. Ook hem heb ik leren kennen via Instagram. Hadi is 26 jaar, leeft in Iran en is vluchteling uit Afghanistan. Gelukkig heeft hij het, na heel hard werken en het overwinnen van veel bureaucratische rompslomp, redelijke goed. Hij is naast zijn studie architectuur, freelance fotograaf en stopt al zijn vrije tijd in het fotograferen in vluchtelingenkampen in Iran. Hij heeft zich ten doel gesteld om de vluchtelingen problematiek in Iran meer onder de aandacht te brengen en zich in te zetten voor hun lot.

Toen ik eindelijk een werk trip naar Iran op mijn rooster zag staan heb ik Hadi gevraagd of ik met hem mee zou mogen om samen met hem te fotograferen en van hem te leren. Hadi stemde ermee in en ik heb op een stop van 24 uur samen met hem een aangrijpende reportage kunnen maken. De FB post die ik daarover heb gedeeld werd opgepakt door bekend fotograaf William Rutten en die heeft het weer gedeeld op zijn Facebook. Hierdoor is er gelukkig veel aandacht gekomen voor het verhaal van de vluchtelingen.

Hadi Mohseni en ik in Teheran, Iran
Foto: Wendy de Boer Vluchtelingen meisje uit Pakistan in Teheran, Iran

VAN FOTOGRAFIE NAAR FILM

Ik heb zoveel positieve reacties gekregen op mijn initiatief dat ik besloot om onder de naam ‘Shoot with a local’ door te gaan en de ontmoetingen te gaan filmen. Hiermee kan ik nog veel meer de focus leggen op de intenties en persoonlijkheid van de fotograaf i.p.v. alleen mijn eigen foto’s te tonen. Door deze ontmoetingen te filmen krijg ik de kans om het verhaal achter de fotograaf en zijn projecten te vertellen. Tevens laat ik in deze korte documentaires zien wie de fotograaf achter zijn of haar foto’s is, hoe wij samenwerken, hoe wij onze passie voor fotografie delen, hoe we van elkaar leren, elkaar inspireren en hoe wij connectie aangaan met de locale bevolking. Ook de eindresultaten van de foto’s die we hebben genomen tijdens de meet up komen voorbij.

Er komt natuurlijk een hoop bij kijken, want hoe kan je nou low profile and low budget en met ‘maar’ twee paar handen zo iets neer zetten? Gelukkig kwam ik iemand tegen die mij vrijwillig heeft geholpen met het opzetten van deze soms lastige technische kant van het project en ook heeft hij mij geholpen bij het editen van de eerste drie filmpjes. Tegenwoordig edit ik de films zelf. Een ingewikkeld en tijdrovend proces, maar ik ben vastbesloten om er beter en sneller in te worden en ik werk heel hard om de software van onder tot boven onder de knie te krijgen.

De eerste keer dat ik besloot de foto team up te filmen was in Entebbe, Uganda. Daar ontmoette ik Pius Kibazzi. Ik had hem een week voor mijn trip naar Entebbe benaderd via instagram en zonder dat we elkaar al kende zei hij gelijk Ja! Wat had ik een geluk met deze schat van een jongen. Hij had zoveel geduld en hij heeft me zo goed geholpen met alle techniek en het geluid. Het was een waanzinnige leerzame en leuke dag vol met prachtige foto momenten en verrijkende ontmoetingen met lokalen.

Foto: Pius Kibazzi, Entebbe, Uganda
Pius Kibazzi omringd met typisch Nederlands snoepgoed
Foto: Wendy de Boer Portret gemaakt in Entebbe, Uganda

HET ANTWOORD OP MIJN VRAAG DAT MIJ ZO LANG HAD BEZIG GEHOUDEN

Vorig jaar kreeg ik geweldig nieuws van Pius. Een Amerikaans bedrijf, wat een aantal NGO’s leidt in Entebbe, was op zoek naar een fotograaf in Entebbe. Ze hadden via internet gezocht en kwamen uit op ons filmpje op youtube en hebben daarna meteen Pius benaderd. Mede hierdoor kreeg Pius een jaarcontract aangeboden bij het bedrijf om voor ze te fotograferen.

Het moment dat Pius mij dit vertelde maakte me zo waanzinnig trots en ik realiseerde mij dat ik ineens antwoord kon geven op de vraag die de foto academie op de eerste schooldag aan mij had gesteld.

“Wat wil “jij” de wereld nou vertellen met jouw fotografie Wendy”

Ik wil met mijn benadering van fotografie maar ook film en met mijn project het verschil maken voor een ander. Mijn missie is niet zozeer om zelf de beste fotografe of filmmaker te worden maar meer om fotografie en film te gebruiken als middel om een groter doel te bereiken dat niet alleen om mij draait of waarin alleen mijn ego gestreeld wordt, maar waarin ook anderen centraal staan.

De kernwoorden die ik altijd wil zien terug komen in alles wat ik doe zijn:

to connect, to share passion, to inspire, to challenge, to learn ,to help and feel compassion “Celebrating humanity through photography and film”!

We leven in een wereld vol met fotografen die allemaal ‘gezien’ willen worden. Ze willen stuk voor stuk allemaal betekenis krijgen in de fotografie wereld waar de concurrentie groot is en waar velen op hun eigen ‘eiland’ gaan zitten. De één heeft nog meer talent dan de ander. Sommige technisch heel goed ontwikkeld maar niet creatief en anderen zijn zeer creatief maar technisch komen ze te kort. Dan zijn er ook nog heel veel fotografen die wel goed zijn in beide aspecten, maar die hebben dan vaak niet de financiële middelen om zichzelf verder te scholen en apparatuur aan te schaffen of het ontbreekt hen aan commercieel inzicht om zichzelf in een wereld waar youtube, instagram and Facebook steeds belangrijker zijn geworden goed neer te zetten. Tegenwoordig moet men uren en uren spenderen op social media om zichtbaar te blijven en het bouwen van bv een goede website slokt ook al de tijd op. Soms lijkt het er nu op dat alleen de mensen die financiële middelen hebben hun plekje in de overspannen fotografie markt kunnen kopen en dan hebben we ook nog de modellen en bn-ers die ineens gaan fotograferen. Ze organiseren allemaal stuk voor stuk een eigen foto tentoonstelling en omdat ze nou eenmaal bekend zijn worden deze goed bezocht.

HET DOEL VAN MIJN PROJECT

Wat ik de wereld wil vertellen is dat ongeacht waar je vandaan komt, hoe oud je bent,  ongeacht je rijk of arm bent, ongeacht je wel of niet kunt studeren, ongeacht je situatie, omgeving en of het wel of niet hebben van een goede camera dit geen belemmering mag zijn voor het volgen van je passie en het naar buiten brengen van je talent. Ik geloof in leven vanuit je hart en je passie, ik geloof in delen, in krachten bundelen waarbinnen wij in onszelf geloven, maar ook in een ander. Met mijn project Shoot with a Local hoop ik mensen te inspireren om ook hun passie te volgen en het met anderen te delen. Bovendien hoop ik mensen aan het denken te zetten over hoe zij een betekenisvolle rol kunnen spelen binnen onze huidige maatschappij.

Hoe mooi zou het zijn als we meer zouden delen en als we allemaal onze cameras zouden gebruiken om ‘dat éne’ grote doel te bereiken. “Een betere wereld waar respect en samenzijn domineren en waarin wij samen proberen het verschil te maken voor een ander d.m.v. fotografie en film.

Ik heb een aantal jaren geleden in India,Kolkata een 19 jarig jochie ontmoet. Zijn naam is Shivam. Hij is enorm gepassioneerd over fotografie en zijn talent spat van zijn instagram account af. Helaas had hij toen niet eens zijn eigen camera, maar leende die van vrienden. Hij maakte er de meest prachtige foto’s mee. Hij deed dit niet alleen voor zichzelf maar hij had echt de oprechte intentie om het leven van de kinderen en mensen die leven in de straten van Kolkata vast te leggen. Naar mijn mening verdienen deze mensen een kans om hun talent te ontwikkelen, hun werk te laten zien en om hun missie te kunnen voortzetten. Het is mijn grote wens om nog eens terug te gaan naar Kolkata en om Shivam weer te ontmoeten om dan een film documentaire over hem te maken. Hij heeft de afgelopen jaren enorm hard gewerkt en heeft zelfs zijn eigen foto tour bedrijfje opgezet.

Shivam Pandey en ik in Kolkata, India
Foto: Wendy de Boer "Steams of Innocence" portret van straat jongen, gemaakt in Kolkata, India

DE TOEKOMST

Tijdens de afgelopen jaren ben ik mij steeds meer gaan interesseren in fotografen die hun werk inzetten om sociale wereldthema’s te belichten. Door documentaires over hen te maken en hun projecten te belichten geef ik ze iets tastbaars om hun missie met de wereld te delen. Mijn meest recente foto team up was in New York. Ik heb daar Renzo Grande ontmoet. Een zeer getalenteerd fotograaf en oprichter van het bekende “24 hour project”. Een fotografie project waarin mensen vanuit de hele wereld worden uitgenodigd om samen te komen in hun stad op één bewuste dag en 24 hour lang gaan fotograferen. Elk jaar is er een sociaal thema wat hierin centraal staat en de opbrengsten zijn allemaal voor het goede doel. Van dit soort projecten gaat mijn hart sneller kloppen en ik geloof er heilig in, dat als we fotografie en film op deze manier inzetten, we de wereld weer een beetje kunnen samenbrengen en het verschil kunnen maken voor anderen in een minder bevoorrechte positie.

Foto: Steven Swerink, Renzo Grande en ik in New York

HET OVERBRENGEN VAN HUN MISSIE IS MIJN MISSIE GEWORDEN …

HET HEEFT MIJ ZELFS DOEN BESLUITEN OM MIJN BAAN OP TE GEVEN!

In mijn volgende blog zal ik uitleggen waarom ik mijn geliefde baan vaarwel heb gezegd en ik zal iets meer vertellen over mijn toekomst plannen!

Wordt vervolgd …

Heel veel liefs,

 

Wendy

There is more to come!Stay tuned and leave your email address!
8 Reactie's
  • Ellen Kruip
    Geplaatst op 16:36h, 03 november Beantwoorden

    Gaaf Wendy,
    Dappere stap die je nu zet.
    Ik zat 2 jr geleden met je in Teheran (kersttijd) en volg je vanaf dat moment. Heerlijke passie heb je en ook zonder KLM gaat dat zeker goed komen, ga je grote stappen zetten.
    Veel succes!
    Liefs Ellen

    • Ton Visser-Vink
      Geplaatst op 08:03h, 04 november Beantwoorden

      Heerlijk om te lezen Wendy !

      Je inspireer mij 😉👍🏻

      En ga je hoer zeker verder bolgen.

      • Wendy de Boer
        Geplaatst op 09:55h, 16 november Beantwoorden

        Wat leuk dat je even bent langs gekomen, dank je wel voor jouw reactie!

    • Wendy de Boer
      Geplaatst op 09:53h, 16 november Beantwoorden

      Dank je wel voor jouw mooie reactie Ellen, wat leuk dat je mij na die bijzondere reis bent gaan volgen!
      Liefs Wendy

  • Ellen Kruip
    Geplaatst op 16:36h, 03 november Beantwoorden

    Gaaf Wendy,
    Dappere stap die je nu zet.
    Ik zat 2 jr geleden met je in Teheran (kersttijd) en volg je vanaf dat moment. Heerlijke passie heb je en ook zonder KLM gaat dat zeker goed komen, ga je grote stappen zetten.
    Veel succes!
    Liefs Ellen

  • Nicole van der Weijden-Welbergen
    Geplaatst op 21:43h, 15 november Beantwoorden

    Wat een schitterend verhaal over jouw passie: door fotografie mensen van over de hele wereld samen te brengen! Als ik het lees, hoor ik het je vertellen. Ik kijk uit naar het vervolg en wens je heel veel succes met de nieuwe stap. Liefs Nicole

  • Nicole van der Weijden-Welbergen
    Geplaatst op 21:43h, 15 november Beantwoorden

    Wat een schitterend verhaal over jouw passie: door fotografie mensen van over de hele wereld samen te brengen! Als ik het lees, hoor ik het je vertellen. Ik kijk uit naar het vervolg en wens je heel veel succes met de nieuwe stap. Liefs Nicole

    • Wendy de Boer
      Geplaatst op 09:52h, 16 november Beantwoorden

      Thank you so much for your kind words Nicole!

Geef een reactie